W nocy z dnia 23 na 24 lipca odbyły się kolejny marsz nocny. Celem legionistów w sile jednej drużyny było zbadanie zagadkowego obiektu znanego jedynie ze zdjęć satelitarnych, pozostając przy tym niezauważonymi. Zbiórka odbyła się w jednostce na Majdanku około godziny 13. Tam też nasza drużyna skompletowała wyposażenie, a następnie na przyjemnie grzejącym słoneczku w pełnym umundurowaniu przećwiczyła marsz ubezpieczony, porozumiewanie się za pomocą znaków oraz zachowanie się w sytuacjach jakie mogły nas spotkać w trakcie akcji. Około godziny 18 odbyła się odprawa gdzie dowiedzieliśmy się o celu naszej misji oraz sposobie jej przeprowadzenia. Po odprawie komunikacją miejską udaliśmy się na obrzeża miasta, skąd marszem ruszyliśmy w stronę terenu na którym miała zostać przeprowadzona akcja. Gdy znaleźliśmy się na granicy wrogiego terytorium postanowiliśmy przystanąć na chwilę aby zaczekać na zmierzch. Wykorzystaliśmy ten czas na posilenie się oraz przygotowanie do bojowej części ćwiczeń. W gniazdach karabinów pojawiły się magazynki, na twarzach kominiarki, a całe wyposażenie które dotąd jeszcze pozostawało schowane i zabezpieczone zostało przygotowane do użycia. Gdy  tylko zaczęło się ściemniać nasza drużyna marszem ubezpieczonym wyruszyła do akcji. Cały czas poruszaliśmy się w z góry ustalonym szyku gdzie każdy znał swoje miejsce i miał przydzielone zadania. Na początku szła czujka w postaci szperacza, bacznie obserwującego najbliższą okolicę i skauta wytyczającego ścieżkę na podstawie niezbyt dobrej jakości mapy, szyk zamykała natomiast straż tylna. W oddziale mieliśmy również snajpera, rkm-istę, łącznościowca z radiostacją, szturmowców oraz oczywiście dowódcę. Nasza drużyna w niełatwym terenie przemieszczał się niezbyt szybko, cały czas będąc w gotowa na kontakt z przeciwnikiem, a legioniści często zatrzymywali się na znak „zauważono wroga” i zająwszy pozycje bojowe obserwowali swoje sektory ognia. W czasie całego marszu udało nam się działać skrycie i nie zostać zauważonym przez nikogo. Były jednak sytuacje gdy nasz oddział znajdował się o włos od dekonspiracji. W trakcie przechodzenia przez leśną krzyżówkę nasz oddział został zaskoczony przez konny patrol. Jednak żaden z legionistów nie stracił głowy i wszyscy błyskawicznie zalegli w ukryciu. Dzięki maskującym strojom oraz wieczornej szarówce nikt nie został wykryty mimo iż jeden z koni minął leżącego w krzakach dowódcę o parę kroków. W końcu udało się nam maszerując jedynie w świetle księżyca dotrzeć w okolice celu, gdzie dwie grupy bojowe ubezpieczane przez resztę drużyny dokonały rozpoznania. Po wykonaniu zadania byliśmy gotowi do powrotu, w trakcie którego również nie narzekaliśmy na nudę. Mimo zmęczenia jeden kawałek drogi, aby uniknąć wykrycia musieliśmy pokonać biegiem, tuż pod nosami głośno szczekających psów i kamer. Potem czekały nas kolejne kilometry marszu, w trakcie których z lekkim niepokojem obserwowaliśmy pojawiające się na horyzoncie pioruny. Gdy oddaliliśmy się na bezpieczną odległość dowódca postanowił dać nam chwilę wytchnienia. Nasz szperacz wyszukał odpowiednie miejsce, gdzie otoczeni wysokimi krzakami mogliśmy schować się przed wzorkiem postronnych osób. Po wystawieniu czujek nasz oddział otrzymał wreszcie trochę czasu na sen. Nikomu nie przeszkadzało że pod sobą mieliśmy jedynie matkę ziemię, a za poduszkę służyły plecaki z wyposażeniem. Problemem okazały się natomiast komary które atakowały nasz zaimprowizowany obóz z niesamowitym zapałem. Wstaliśmy razem ze słońcem, mając całkiem silną motywację do dalszego marszu- skończyły nam się zapas wody i całej naszej drużynie śpieszno było do miejsca gdzie można byłoby go uzupełnić. Jako że opuściliśmy już potencjalnie niebezpieczny teren tempo marszu wzrosło i wkrótce dotarliśmy do pierwszej wsi, a niedługo potem na obrzeża Lublina gdzie wreszcie znaleźliśmy upragniony sklep. Gdy uzupełniliśmy pragnienie dystans jaki dzielił nas od przystanku autobusowego nie wydawał się już niczym szczególnym. Do jednostki wróciliśmy trochę śpiący i zmęczeni, ale także zadowoleni z nocnych ćwiczeń i około 44 kilometrów które przebyliśmy.

9 czerwca 2010 w związku z przerwaniem się wału na Wiśle, Legia Akademicka została wysłana do pomocy na teren miasteczka Janowiec. Po szybkiej mobilizacji, w sile trzech pełnych samochodów wyruszyliśmy na zalany teren. Jadąc na miejsce spodziewaliśmy się całonocnej pracy przy umacnianiu wałów, noszeniu worków z piaskiem i pilnowaniu aby woda nie wdarła się do miasteczka. Gdy dotarliśmy na miejsce okazało się że nie ma już czego bronić- wał był przerwany a spora część Janowca zalana. Jednak nasz przyjazd na miejsce nie był daremny, gdyż do pilnowania podtopionych i opuszczonych przez mieszkańców domów przed szabrownikami przywidziano jedynie jeden patrol policji. Tak więc naszym zadaniem zostało pilnowanie zalanych wodą ulic, a w szczególności miejsc z których łodzią można było popłynąć w głąb zalanych terenów. Noc spędziliśmy podzieleni na dwu- i trzy- osobowe zespoły z których część pilnowała strategicznych miejsc, a część obchodziła ulice miasta. Posileni chlebem i kiełbasą wszyscy legioniści wytrwali na swoich stanowiskach do rana. Do Lublina wróciliśmy niewyspani ale w dobrych humorach i pachnący waniliowym olejkiem do pieczenia, który to zakupiony w miejscowym sklepie miał nam posłużyć jako substytut środka przeciw komarom.